FORUM.PIROTECHNIKA.ONE.PL

[robercik]

Cześć

[Hubcio]

Przepraszam ,że może spamuję w tym temacie ale myślę ,że może się przydać super zdjęcia lotnicze Polski (mimo ,że czarnobiałe). mOże już znacie tą stronę to wywalcie mój post

http://www.geoportal.gov.pl/

[Arkadiusz]

Wrócę do tego co napisałem wcześniej bo potem pojawiła się u mnie wątpliwość ale sobie ją 'rozjaśniłem".

Rakieta w czasie startu i lotu musi być stabilna czyli środek parcia ( wypadkowa sił aerodynamicznych ) musi znajdować się za ( w kierunku stateczników ) środkiem czężkości.

Kluczem do zmniejszenia promienia upadku rakiety jest więc uczynienie rakiety mniej stabilną w czasie spadku aby nie było takich efektownych dziur w ziemi jakie pokazał nam robercik i aby wogóle spadek był bardziej bepieczny gdy nie otworzy się spad:- ). Środek ciężkości po locie powinien sie przesunąć do tyły np. poprzez wypalenie się masy dymnej w głowicy lub w inny sposób. Rakieta ma więc spadać pod kątem do ziemi. Podmuch wiatru ustawi rakietę dziobem do kierunku tego wiatru.

Zrobiłem mikro model rakiety a za wiatr robiły moje płuca :- ). Rakieta więc jak ją odpowiednio wyważymy to częściowo sama do nas wróci.

SPADEK


Pozdr. A

[eltopsj]

... to ciekawy pomysł odzysku, Arek. Idąc o krok dalej i "bawiąc" się aerodynamiką, mozna zrobić jeszcze tak: po poziomym ustawieniu kadłuba do ziemi w spadku swobodnym, można "odrzucić" stateczniki, a kadłub wprawić w ruch wirowy (względem osi symetrii "rury") np. przy pomocy małego silniczka, tuż przed samym przyziemieniem (układ ciśnieniowy jaskiniowca by się przydał) - spadochron nie będzie w ogóle potrzebny w takiej sytuacji. Wieczorem wrzucę fotki wyjaśniające o co w tym chodzi (jak uda mi się dorwać do kompa :-/ ).

PS Problem tylko będzie z takim wyważeniem modelu i jego dynamicznymi zmianami w czasie lotu, żeby kadłub po osiągnięciu pułapu można było ustawić poziomo do gleby w czasie spadania i to tak, aby taka pozycja została utrzymana do samego przyziemienia.

(Obiecana dalsza część wywodu nt. spektakularnej metody odzysku rakiet - dopisek z 22-09-2007. Co prawda temat troszkę "z boku", ale myślę, że warto dokończyć tok rozumowania.)

O to rysunek wyjaśniający jak powstaje siła nośna na wirującym walcu:



... walec musi wirować w przeciwną stronę do obrotów, gdyby "staczał" się z tej "niewidocznej równi pochyłej", czyli linii szybowania.

Taki szybujący walec wygląda wprost irracjonalnie. Kiedyś w młodości, zafascynowany aerodynamiką, robiłem eksperymenty z takimi walcami. Wygląda to tak niesamowicie, bo ludzkie zmysły z trudem przyjmują fakt, że coś, co nie ma płaskich powierzchni nośnych, może równie dobrze szybować w powietrzu.

Jeśli ktoś chce się przekonać, że to działa, może wykonać eksperyment, robiąc szybujący walec, zgodnie z poniższym rysunkiem:



... na walec wykonany z brystolu nawijamy kilka zwojów cienkiego sznurka i wypuszczamy z ręki, pociągając jednocześnie za sznurek tak, aby walec wprawić dodatkowo w ruch wirowy.

Podsumowując.

Robimy rakietę z tunelowanym silnkiem dyszą Melota. Tunel Melota może pełnić dwie funkcje: funkcję "wzmacniacza" ciągu silnika (zawsze mnie frapowało, żeby skonstruować taką rakietkę, ale nigdy czasu nie stało... :-/ ) oraz funkcję stabilizatora lotu - nie potrzeba wtedy "sterczących" stateczników. Dopracować trzeba układ dynamicznej zmiany wyważania modelu (to o czym pisał Arek), tak aby rakieta po osiągnięciu pułapu, zaczęła "spadać plackiem" (tu macie pole do popisu). Na krótko przed przyziemieniem wprawiamy kadłub w ruch wirowy (następne pole do popisu, może dwa małe silniczki rakietowe umieszczone na obwodzie?).

No i macie następny ciekawy pomysł do realizacji. Powtórzę z uporem maniaka - nie trzeba lecieć na 10-20 km, żeby zrobić coś godnego uwagi.
Oczywiście w żadnym wypadku nie mam zamiaru odwodzić was od Waszych projektów, ale chcę tylko pokazać, że nadmiar "kasy" można "skierować" na równie ciekawe realizacje, którymi można zaszokować tak samo (a może i bardziej) jak lotem na 10 km.

PS
Wygląda na to Arek, że opracowaliśmy nową metodę odzysku średniej wielkości rakiet.

[adibeat]

Witam
Pisano już wiele o poligonie, silniku rakiety,
sposobie odzysku, ewentualnego sterowania rakietą.

Pominięte zostały sprawy wydające się banalne.

Cokolwiek Rocket Team Polska chciałby osiągnąć, nie osiągnie tego robiąc to nielegalnie.

Moim zdaniem powinno zostać założone stowarzyszenie (nie jest to niczym trudnym,
wiem z doświadczenia)
, o nazwie dajmy na to jak w temacie
"RTP", z własnym statusem. to pierwszy krok do tego, by "urzędasy" i
wszelkiego rodzaju "biurwy"
brały nas na poważnie. następnie poprzez newsletter mailowy powinniśmy dotrzeć do:
1. mediów
2. Państwowej Akademii Nauk, Młodzieżowej Agencji Kosmicznej, etc.
niech w/w wiedza, że istniejemy, zapadniemy im w pamięć, pokażemy, że
to podchodzimy to tego poważnie.
Kolejnym krokiem gdy już "zaistniejemy" powinno być zdobycie PATRONÓW (ważne słowo ).
Słowo kluczowe dla powodzenia projektu, gdyż PATRON może otworzyć wiele drzwi, które dla
"RTP" byłyby normalnie zamknięte. Jaki PATRON? począwszy od mało znaczących firm/sklepów,
które przyczyniły się do powstania rakiety poprzez np.: Młodzieżowa Agencję Kosmiczną a
kończąc na "strategicznych" typu Discovery Channel Polska.
W miarę postępu prac można zorganizować Konferencję Prasową, pokazać model rakiety,
opowiedzieć co i jak, sponsor/PATRON chętnie zabuli małą kasę (to nie są duże koszta,
praktycznie wynajęcie sali i poczęstunek dla dziennikarzy) w zamian za skromna reklamę
podczas konferencji. uff, ale sie rozmarzyłem

Oczywiście nie będzie łatwo, do pokonania jest wiele stopni w schodach prowadzących do celu.
Ale jeśli sprawa zostanie potraktowana poważnie przez "RTP" to będzie tak postrzegana przez ogół.
Załóżmy, że media to "kupią", że zdobędziemy poparcie wśród instytucji itp.
kto odważy sie powiedzieć "NIE" grupie ludzi, którzy budują Polską Rakietę?

w skrócie: trzeba mieć PR.

[Jacek R.]

Eltposj, to jest efekt Magnusa?? Jesli tak to będzie potrzebna całkiem pokaźna predkość obrotowa... (prawo Kutty-Żukowskiego.. )

[robercik]

Cześć
No z tym wirującym kadłubem to już w ogóle czad .

pzdr

[Piromarek]

Witam

Gratuluję pomysłu i zaangażowania.
Jestem pod wrażeniem osiągów kilometrowych.

Jeśli mogę zasugerować, to proponuję nie konstruować systemów transmisji opartych o telefony komórkowe.
To nie jest transmisja punkt - punkt. Zbyt wiele dzieje się po drodze. Są systemy transmisyjne operatora, w tym naziemne i radiowe oraz centrale telefoniczne. Funkcjonują całe algorytmy obsługi pojedynczej celi komórki i przydziału dostępu dla abonentów.
Zbyt wiele rzeczy nie zależy od nas. Mogą wystąpić awarie u operatora, momenty obsługi serwisowej, przeładowania oprogramowania stacji bazowych i Bóg wie co jeszcze.
Po za tym występuje sprawa związana z opisanym kierunkowym działaniem anten w sektorach stacji bazowych. To nie zda egzaminu i może być potencjalnie niebezpieczne.

Nie wspomnę o tym, że w innym miejscu na Forum opisywano hipotezę uszkodzenia elektroniki układów odzysku pod wpływem przyspieszeń występujących w trakcie startu.
Telefon komórkowy z pewnością nie jest elementem przygotowanym na takie kopniaki.
Telefon to telefon. Przyda się do łączności grup poszukiwawczych.

Po co się zmagać z przeróbkami telefonu i jego siermiężną obsługą do celów sterowania automatyką ?
Może po prostu zaadaptować istniejące systemy RC wykorzystywane przez modelarzy.

Można na krótki moment na czas eksperymentu, tymczasowo zwiększyć moc sygnału na antenie ( oczywiście trzeba mieć świadomość , że będzie to sygnał wykraczający po za legalny zakres ). Ceny takich używanych zestawów to nie majątek, a i same odbiorniki są dosyć tanie i lekkie.
Eltopsj, mógłbyś za to skonstruować np. dekoder dla przełożenia szerokości impulsu na kanały zerojedynkowe dla np. uruchamiania włączników zasilania. ( oczywiście, jak byłbyś zainteresowany rozgryzieniem tematu bo i gotowce są dostępne )

Ktoś napisał wcześniej o pomyśle z wysłaniem rakietą anteny dla sygnału GPS i przesyłaniu tego na ziemię do odbiornika GPS w celu obróbki sygnału w centrum naziemnym i dla zabezpieczenia drogiego odbiornika.
O ile dobrze zrozumiałem ideę. Moim zdaniem ( powtarzam : mogłem źle odczytać zawartą w opisie intencję ) pomysł jest niestety obarczony pewnym błędem. W uproszczeniu Nawigacja GPS oparta jest o pomiar opóźnień, bardzo precyzyjnie w skali czasu emitowanych sygnałów ( impulsów ) radiowych . Sygnały emitowane są z nadajników umiejscowionych w satelitach posiadających dla tego celu zegary stabilizowane wzorcami atomowymi. Opóźnienia wynikające z różnych długości dróg pomiędzy poszczególnymi satelitami i odbiornikiem GPS przeliczane są na położenie odbiornika w przestrzeni. Wykorzystujemy częstotliwości nośnych f1 = 1575,42 MHz i f2 = 1227,6 MHz.
Nie jest możliwe przesłanie tego sygnału za pomocą telefonu do odbiornika GPS.


Sprawa zastosowania GPS do bezpośredniego sterowania szybko poruszającego się obiektu. Cała procedura odświeżania położenia trwa na tyle długo , że raczej bałbym się o takie bezpośrednie wykorzystanie.
Ciekawym natomiast wydaje się zastosowanie odbiornika GPS dla zlokalizowania rakiety po przyziemieniu.
Dla tego celu nie jest konieczne zakupienie kompletnego drogiego odbiornika turystycznego czy samochodowego. W zupełności powinien wystarczyć , możliwy jakiś czas temu do zakupu via Allegro, moduł odbiornika GPS wyposażony w złącze RS i transmitujący standardowy sygnał z protokołem NMEA.
I tu pojawia się pole do popisu dla elektronika mającego opracować łącze radiowe dla wysyłki i odbioru tego sygnału w celu przekazania do notebooka z programem mapowym obsługującym nawigacje satelitarną. Myślę , że problem jest do przeskoczenia a gra warta przysłowiowej świeczki bo taki moduł odbiornika GPS kosztował dużo mniej niż 100 PLN.
Pozostają oczywiście jeszcze gotowe odbiorniki GPS do notebooków w cenach ok. 150 PLN.
Nie trzeba więc aż 1000 złotych aby pomysł , mógł być realny.

Pozdrawiam

Piromarek

[Arkadiusz]

[Slav]

[Hack]

[Slav]

[Arkadiusz]

[jaskiniowiec]